Dit artikel schrijven voelt een beetje als een feest der herkenning. Hiermee doel ik op mijn artikel van 28 maart, dat ik schreef na een 3-0 nederlaag van Chelsea bij Everton. Doe ik dit om Chelsea te bashen? Zeker niet, maar het blijft merkwaardig om te zien dat een team dat in de afgelopen 10 jaar ruim 2,7 miljard euro aan transfers uitgaf (naast Roman trekt ook Todd graag zijn portemonnee) mogelijk nog naast Europees voetbal gaat grijpen dit jaar. Het valt te hopen dat de FA Cup nog wordt gewonnen, dat Arsenal naast de titel en Champions League grijpt en dat in ieder geval Spurs of West Ham degradeert om niet het lachertje van Londen te worden. Dat laatste lijkt overigens wel goed te komen, want waar eerst Leeds al zo goed als zeker afstand nam van de degradatiestrijd, is het nu Nottingham Forest dat swingt naar lijfsbehoud in de Premier League.
Viermaal is scheepsrecht
We weten allemaal hoe Nottingham Forest zich vorig seizoen knap kwalificeerde voor Europees voetbal, al was het met moeite door een matige eindreeks. Dit kon echter snel worden vergeten door het ticket voor de Europa League dat men kreeg in plaats van FA Cup-winnaar Crystal Palace (in verband met hun eigenaar, die met Olympique Lyon ook al een club in dat toernooi had zitten). Zoals je op voorhand kon verwachten, zou het een lang en energierovend seizoen worden voor een club die normaliter niet op meerdere fronten meespeelt. Waar de prestaties in Europa prima bleven (gold eveneens lange tijd voor clubs als Liverpool en Spurs), was het in de competitie zeer regelmatig huilen met de pet op. Nuno Espírito Santo en Ange Postecoglou hielden het als manager niet langer dan twee maanden vol dit seizoen en ook 'specialist degradatie ontlopen' Sean Dyche mocht in februari zijn spullen pakken van de excentrieke clubeigenaar Evangelos Marinakis.
Blijkbaar moest het allemaal zo lopen, want onder oud-Wolves-manager Vítor Pereira krabbelden de Tricky Trees langzaam weer op. In Europa bleven de resultaten meer dan uitstekend en in de nationale competitie werd er sinds 1 maart niet meer verloren, met als grootste resultaten de 4-1 en 0-5 tegen promovendi Burnley en Sunderland in de afgelopen twee weken. Donderdagavond staat de Europese return tegen Aston Villa op het programma, waarin Forest gaat proberen een 1-0 voorsprong te verdedigen om zodoende tegen Braga of Freiburg te mogen spelen in de finale van de Europa League. Met dat en de recente Premier League-resultaten in het achterhoofd, mag je als ploeg in vorm best met een reserveteam aantreden tegen de ploeg met de slechtste vorm. Ook al is dat uit tegen Chelsea, toch?
Het klasseverschil op de Bridge
Die vraag werd al snel positief beantwoord. Taiwo Awoniyi beloonde zijn tweede basisplaats van het seizoen (de eerste was tegen Chelsea thuis) al in de tweede minuut met een fraaie kopbal, al gaf de blauwe verdediging hem wel erg veel ruimte. De voorzet kwam van Dilane Bakwa, eveneens geen vaste kracht bij Forest (door zijn 7-punter nu op 22 voor dit seizoen). Alsof dat nog niet genoeg was, werd Awoniyi na ongeveer een kwartier spelen in de zestien aan zijn shirt getrokken. Na ingrijpen van de VAR was het Igor Jesus, onze speler van de vorige speelronde, die mocht aanleggen vanaf 11 meter. 0-2 voor de 'reserves' van Nottingham en vanaf dat moment leek het weer zo'n middag te gaan worden voor Chelsea. Zeker toen Cole Palmer (vandaag 24 geworden) eveneens een strafschop mocht nemen, diep in de blessuretijd van de eerste helft. Niet koud genoeg dit keer, want Sels keerde zijn inzet. Al vroeg in de tweede helft brak Forest weer knap uit en op een piekfijne lage bal van invaller Morgan Gibbs-White wist Awoniyi makkelijk binnen te tikken voor zijn tweede van de wedstrijd. Twee smetjes op de mooie overwinning van Nottingham: het uitvallen van MGW na de gruwelijke botsing met Sánchez en de geniale tegengoal van João Pedro. Geen clean sheet, wel 3 punten en daarmee nagenoeg zeker van nog een jaar in de Premier League.
Hoe nu verder (voor FPL)?
Hoewel de Tricky Trees nu in de vorm van hun leven verkeren, lijkt het niet logisch om nog spelers van ze te halen voor de laatste paar speelronden. De uitwedstrijd tegen Manchester United in GW37 oogt zwaar en ook Bournemouth thuis lijkt een taaie uitdaging, zeker als er een paar dagen daarvoor nog sprake is geweest van een Europese finale. Chelsea, waar alleen Pedro nog zo nu en dan een goed niveau aantikt, is al helemaal 'one to avoid'. Of er nou wel of geen Europees voetbal gaat komen en wie ook de nieuwe coach gaat worden, de Blues zullen een lastig team worden om (de juiste) spelers van te selecteren voor het volgende seizoen. Ik zou deze zomer vooral een oogje in het zeil houden voor Elliot Anderson en Gibbs-White. Beide middenvelders lijken rijp voor een stapje hogerop en zullen normaliter ook met Engeland meegaan naar het WK (al moeten we bij de laatste nog even afwachten hoe zijn herstel verloopt).
