22 juni 2017. Mohamed Salah tekent zijn contract bij Liverpool FC. Als ik terugdenk aan die dag, weet ik nog precies wat mijn eerste reactie was: teleurstelling. Ik appte Tom met de vraag wat dit nou weer was. Hoezo Salah? Die kan er echt niks van.
Zijn Premier League carrière begon bij Chelsea en zoals velen van jullie weten, was dat geen succes. Hij kwam tot 2 goals in 19 wedstrijden en speelde vaak als invaller. We zagen daar nog niet de speler die hij uiteindelijk zou worden. Het was vooral een buitenspeler met een leuke dribbel, maar zonder echte dreiging voor de goal.
Blijkbaar zagen Liverpool en Jürgen Klopp iets wat weinig mensen zagen. Zij zagen geen mislukte buitenspeler, maar een doelpuntenmachine. De ontbrekende schakel in het heavy metal voetbal van Klopp. Klopp wist precies wat hij deed toen hij Mohamed Salah binnenhaalde.
Wat we soms vergeten, is dat Salah in zijn jaren in Italië al enorme stappen had gezet. Bij AS Roma groeide hij uit tot een speler met snelheid én eindproduct. Klopp gebruikte hem vanaf rechts, maar gaf hem de vrijheid om naar binnen te komen. Dat maakte hem zo gevaarlijk. Hij ontregelde verdedigingen, creëerde ruimte voor teamgenoten en was in de omschakeling dodelijk.
Vanaf het moment dat Salah binnenkwam, was hij van onschatbare waarde. Ik kan me zijn eerste seizoen nog goed herinneren. Het jaar waarin we het trio met Sadio Mané en Roberto Firmino voor het eerst echt zagen. Maar Salah was de man. Het leek alsof hij een magneet had voor de bal én voor de goal. Met 32 goals en 10 assists liet hij meteen zien dat dit de nieuwe ster van Anfield was.
Na dat eerste seizoen dacht iedereen misschien dat dit zijn piek was. Een uitschieter. Een jaar waarin alles goed viel, een one-season wonder.
Maar wat daarna kwam, maakte het verhaal pas echt bijzonder.
Salah bleef leveren. Niet een beetje, maar op een manier die je eigenlijk zelden ziet. Seizoen na seizoen was hij goed voor 20+ goals en 10+ assists in de Premier League. Geen dip, geen echte terugval, maar pure consistentie. Waar andere topspelers pieken en daarna wegzakken, bleef hij jaar in jaar uit op hetzelfde niveau presteren.
Hij ontwikkelde zich ook verder als speler. In het begin was hij vooral de afmaker, de man van de goals. Maar later kwam daar steeds meer creativiteit bij. Meer assists, meer betrokkenheid in het spel en steeds vaker ook de pass vóór de assist. Hij werdt completer, slimmer en misschien wel moeilijker te verdedigen dan ooit.
Salah was als een bij op het veld. Razendsnel, altijd in beweging en met een dodelijke steek die je niet zag aankomen. Zijn dribbels waren ongenadig en ondanks zijn lengte was hij ook nog eens verrassend sterk. Dat maakte hem bijna onmogelijk te verdedigen. Menig verdediger wist dat hij een zware middag tegemoet ging als Salah tegenover hem stond. Hij bleef domineren en was jarenlang de plaaggeest voor iedere verdediger. Zoals Van Dijk ooit zei, als je elke dag tegen Mo Salah staat dan wordt je daar vanzelf een betere verdediger van. Jaar in jaar uit wist hij de verwachtingen te overtreffen. Seizoen na seizoen bleef hij de doelpunten aan zijn schoen rijgen.
Hij werd al snel omgedoopt tot The Egyptian King. Zo’n speler waarvan je wist dat als hij de bal krijgt, er iets gaat gebeuren. Niet misschien, maar bijna altijd. Week in, week uit zorgde hij voor momenten waar je als voetballiefhebber alleen maar van kunt genieten. Van Puskás-waardige goals tot simpele intikkertjes en van individuele acties waarin hij het hele veld over leek te vliegen tot doelpunten die zo vanzelfsprekend leken dat je bijna vergat hoe moeilijk ze eigenlijk zijn.
Salah had het allemaal.
En dat hoorde je ook op de tribunes. “Mo Salah, Mo Salah, running down the wing… Salahhh, Egyptian King.” Een lied dat week na week door Anfield galmde en precies samenvatte wat hij was geworden. Van een bij op het veld naar een legende van de club.
Sommige momenten staan in mijn gegheugen geschrift. De goal tegen Manchester City op 3 oktober 2021 is zo'n moment. Alles klopt aan die actie. De controle, de snelheid, de dribbel en de afronding. De klasse druipt ervan af. Of die goal op 14 april 2019 tegen zijn oude club Chelsea FC, waar hij na een pass van Virgil van Dijk vanaf een meter of twintig de bal perfect in de kruising krult.
Maar misschien wel het moment dat het meest blijft hangen, is die wedstrijd tegen Manchester United. De 7-0 op Anfield. Salah was daarin bepalend met 2 goals en 2 assists en werd die dag ook de all-time topscorer van Liverpool in de Premier League. Dat soort wedstrijden zeggen alles over hem. Grote momenten, grote tegenstanders en dan opstaan.
Salah had een gave. Je wist precies wat hij ging doen en toch kon niemand het stoppen. Vanaf rechts naar binnen komen en krullen. Het was zijn handelsmerk.
En als je hem kwaad maakte, wist je ook dat hij terug zou komen. Kyiv 2018 is daar het perfecte voorbeeld van. De Champions League finale waarin hij na de judogreep van Sergio Ramos geblesseerd het veld moest verlaten. Zijn moment werd hem afgepakt.
Maar een jaar later kwam de revanche. In Madrid schoot hij al vroeg de penalty binnen in de Champions League finale van 2019. Dat moment maakte hem onsterfelijk. In totaal bracht Salah Liverpool naar 3 Champions League finales en was hij een cruciale factor in het winnen van prijzen, waaronder meerdere landstitels, meerdere League Cups en een FA Cup.
En toen kwam het seizoen 2024/2025. Het jaar waar alles goed lijkt te gaan voor Liverpool en Mo Salah.
Dat seizoen voelde als de ultieme bevestiging van alles wat hij al jaren liet zien. Op een leeftijd waarop veel spelers langzaam minder worden, liet Salah zien dat hij nog steeds tot de absolute wereldtop behoort. Hij was betrokken bij 47 doelpunten, met 29 goals en 18 assists. Dat is een record in een Premier League seizoen. En de namen achter hem zijn niet de minste. Op plek twee staan Thierry Henry en Erling Haaland, beiden met 44 goal involvements.
Maar het ging verder dan alleen cijfers.
Hij trok Liverpool over de streep naar de 20e landstitel. In de grote momenten stond hij er weer. Niet als een speler die afbouwt, maar als de speler die beslist wanneer het moet. Het is cliché, maar naarmate de jaren verstreken en hij ouder werd, leek hij alleen maar beter te worden. De afgelopen jaren voegde hij nog een extra kwaliteit toe aan zijn spel: creativiteit. Niet alleen assists, maar juist ook de pass vóór de assist. Het zien van ruimtes die anderen niet zien. Voor spelers als Luis Díaz, Diogo Jota en Hugo Ekitike.
Hij zag het allemaal.
Jaar in, jaar uit bleef hij leveren. In totaal was hij goed voor 255 goals voor Liverpool, waarvan 189 in de Premier League, met daarbij 92 assists.
Maar ook buiten de goals zie je hoe compleet hij is. Sinds zijn komst in 2017 creëerde hij 534 kansen uit open play, meer dan wie dan ook in de Premier League.
Ook heeft hij in de Premier League het record met 42 wedstrijden waarin hij zowel een goal als een assist noteerde. Niemand komt in de buurt van dat aantal.
Zelfs in Europa liet hij zien hoe dodelijk hij kan zijn. Tegen Rangers maakte hij een hattrick in slechts 6 minuten en 12 seconden, de snelste ooit in de Champions League.
En dan FPL.
Want daar werd hij iets wat we eigenlijk zelden zien. Een zekerheidje.
| Seizoen | Goals | Assists | FPL-punten |
|---|---|---|---|
| 2017/18 | 32 | 10 | 303 |
| 2018/19 | 22 | 8 | 237 |
| 2019/20 | 19 | 10 | 241 |
| 2020/21 | 22 | 5 | 242 |
| 2021/22 | 23 | 13 | 270 |
| 2022/23 | 19 | 13 | 210 |
| 2023/24 | 18 | 10 | 240 |
| 2024/25 | 29 | 18 | 344 |
Vanaf zijn eerste seizoen wist je het al. Dit is een speler waar je je seizoen omheen bouwt. In 2017/18 zette hij meteen de toon met 303 punten, een record. Tot dat moment was er geen speler geweest die 300+ punten had gescoord in het spel.
Daarna bleef hij leveren. 259 punten, 233 punten, 231 punten, 265 punten, 239 punten, 211 punten en 344 punten.
Hij is de enige speler die meer dan 8 seizoenen boven de 200 punten heeft gepresteerd. Dat is geen piek, dat is structurele dominantie. Wat hem echt onderscheidt, zijn de records. Hij is de enige speler die ooit de 300+ punten heeft gehaald en dat zelfs twee keer.
Zijn absolute piek kwam in 2024/25 met een record van 344 punten. In datzelfde seizoen pakte hij ook nog eens 55 bonuspunten.
En dan heb je nog zijn explosiviteit. De wedstrijd tegen Watford waarin hij 29 punten haalde met 4 goals en 1 assist. Dat zijn de gameweeks waarin je hele seizoen kantelt. Tot op heden is er geen speler geweest die meer dan 29 punten scoorde in één gameweek.
Wat hem zo uniek maakt, is dat je niet hoeft te gokken. Je weet gewoon dat hij gaat leveren. Hij speelt vrijwel altijd 90 minuten, neemt penalties, scoort, geeft assists en pakt bonuspunten.
Iedere FPL manager kent het dilemma rondom de captain. Maar met Salah was dat jarenlang geen dilemma. Hij was de perma-captain waar we het zo vaak over hebben. Zonder Salah hadden we die term misschien niet eens nodig gehad. Het maakte hem namelijk niet uit tegen wie hij speelde. Hij leverde altijd. Niet omdat het saai was, maar omdat het simpelweg de juiste keuze was. Misschien is dat wel het meest herkenbare gevoel. Je denkt dat je hem een keer niet hoeft te captainen, en precies dan straft hij je af.
Als je alles bij elkaar optelt, is het eigenlijk vrij simpel.
Salah is niet alleen een Premier League-legende en niet alleen een Liverpool-icoon.
Hij is de grootste FPL-speler aller tijden. De enige echte FPL GOAT.
Als ik terugkijk op negen jaar Salah, is er voor mij één ding duidelijk. Hij heeft Liverpool naar grote hoogten gebracht. Hij heeft FPL veranderd, record na record verbroken en de standaard gezet voor wat je nodig hebt om te slagen in de Premier League. En dat maakt zijn verhaal misschien nog wel bijzonderder.
Als jongetje uit Nagrig in Egypte zette hij op jonge leeftijd de stap naar Europa. Via Basel, een mislukte periode bij Chelsea en een wederopstanding in Italië werkte hij zich terug naar het hoogste niveau. Klopp zag iets in hem wat weinig mensen zagen: een ruwe diamant. Hij hoefde hem alleen nog te slijpen.
En dat deed hij.
Salah groeide uit tot de ster van een generatie. Een speler die niet alleen prijzen won, maar een tijdperk bepaalde. Voor mij is hij de belichaming van het succes van de afgelopen 9 jaar. Zonder Salah was Liverpool nooit kampioen geworden en hadden we geen drie Champions League-finales gehaald.
Maar misschien nog wel belangrijker: hij bracht plezier. Iets wat maar weinig voetballers kunnen. Hij kon van niets iets maken en soms zelfs andersom.
Zijn dribbels waren zoals alleen hij dat kan. Fluweelzacht en tegelijkertijd krachtig. Bij de meeste dribbelaars heb je een sterke verdediger nodig om ze van de bal te zetten. Bij Mo niet. Mo was simpelweg niet van de bal te krijgen.
Als hij langs je heen wilde, dan ging hij langs je heen. Zo simpel was het. Alsof hij dacht: ga eens aan de kant, je staat in mijn weg. Zó vaak kwam hij er voorbij en krulde hij de bal in de verre hoek.
Hij was als een warm mes door boter. Als koffie in de ochtend.
Met het aanstaande vertrek van Mo Salah voelt het alsof een tijdperk definitief ten einde komt. De jaren van Klopp, met iconen als Sadio Mané, Roberto Firmino en Trent Alexander-Arnold, liggen achter ons. Een periode waarin Liverpool weer tot de absolute top behoorde en waarin alles samenkwam.
En in dat team was er één constante.
Salah.
Dank je wel, Mo. Jij bent de koning van Anfield.
