Voorafgaand aan de Championship play-offs zei ik het al tegen de mannen. Mocht Hull City -toch wel de underdog van het seizoenstoetje- als laatste promovendus uit de bus komen, laat het artikel dan maar aan mij over. Niet in de eerste plaats omdat mijn vader op zo'n 13 kilometer van het voormalige stadion Boothferry Park is geboren, maar omdat ik zelf ook ooit aanwezig was bij een promotie van de club uit Yorkshire. Op 4 mei 2013, een kleine twee weken voor m'n havo-eindexamens, was ik samen met Walsh sr. aanwezig bij het 2-2 gelijkspel in het toen nog genaamde KC Stadium tegen kampioen Cardiff City. Dit gelijkspel in de laatste speelronde was genoeg om concurrent en streekgenoot Leeds United onder zich te houden en als nummer 2 rechtstreeks te promoveren naar de Premier League. Enfin, genoeg nostalgisch gebrabbel op eigen titel. Laten we kijken naar de Hull City Association Football Club, hun Championship-seizoen en wat we van hen mogen verwachten op het hoogste niveau en dus ook in FPL in 2026-27.
Het duurt even, maar dan heb je ook wat!
Hull City werd 122 jaar geleden opgericht in Kingston upon Hull, een stad die met ca. 275.000 inwoners net binnen de top 20 grootste steden van het Verenigd Koninkrijk valt. De rechtstreekse P&O-ferry vanaf Rotterdam maakt het een interessante bestemming voor een korte voetbaltrip, maar in de stad zelf valt echter vrij weinig te beleven. Hetzelfde valt eigenlijk ook wel voor de lokale equipe te zeggen. In de twintigste eeuw pendelde de club in het amber (oranje-geel) en black voornamelijk tussen het tweede en derde niveau. In het seizoen 2003/04 speelden ze zelfs nog in de Football League Third Division, tegenwoordig bekend als League 2. Met 2020-21 (League 1) als uitzondering speelden de Tigers voornamelijk in het Championship en waren er zelfs drie periodes in de Premier League, cumulatief vijf seizoenen om precies te zijn. Zodoende is Hull een stuk bekender met het spelen tegen de Engelse top deze eeuw dan Coventry Coty en Ipswich Town, maar zoals we allemaal weten bieden resultaten uit het verleden nooit garanties voor de toekomst. Een kleine throwback naar misschien wel het meest memorabele Hull-moment in de Premier League: Jimmy Bullard die de eerdere (tikkie vernederende) teamtoespraak op het veld van manager Phil Brown nadoet na een goal tegen Manchester City. Ook al was Bullard een klasse apart, hopelijk brengen de Tigers ons komend jaar ook nog wat Engelse 'banter'!
Zonder documentaire of spion naar de Prem
Het heeft even geduurd tot Hull serieus mocht gaan dromen over promotie. Er werden veel overwinningen geboekt in de voorbereiding, maar in de eerste zeven competitiewedstrijden werd er drie keer verloren. Vanaf de tiende speelronde wist de club zich echter definitief te nestelen in het linkerrijtje. In de drukke periode van 10 december t/m 3 februari verloren the Tigers maar één keer en kon men serieus rekening gaan houden met deelname aan de play-offs. Dit kwam tegen het einde van de rit echter wel flink in gevaar. In gameweeks 44 en 45 bevond Hull zich op de zevende plaats, wat zou leiden tot nog een jaar Championship-voetbal. In de allerlaatste ronde viel alles precies op zijn plaats. Hull City won zelf met 2-1 thuis van Norwich City door goals van Oli McBurnie en roemruchte docuclub Wrexham van Rob McElhenney en Ryan Reynolds kwam niet verder dan 2-2 tegen Middlesbrough. Zodoende mocht de club zich opmaken voor een tweeluik tegen nummer drie Millwall, dat zelf op een haar na directe promotie misliep. 0-0 thuis, 0-2 uit en een finale op Wembley tegen Southampton zou de beslissing gaan brengen. Ware het niet dat de Saints door 'spygate' zichzelf in de vingers sneden en hun finaleplaats moesten afstaan aan Middlesbrough, dat in de halve finale werd verslagen. Een spektakelstuk bleef uit, maar zoals we nog weten van vorig jaar zit het venijn vaak in de staart. McBurnie prikte, zoals wel vaker dit seizoen, raak voor de Tigers om in minuut 90+5 promotie veilig te stellen. Een fraaie prestatie voor de club die vorig jaar alleen op doelsaldo handhaving in de Championship wist te realiseren.
Weer een oranje laagvlieger of een dark horse voor lijfsbehoud?
Die vraag is denk ik snel te beantwoorden. Is het een hottake als ik zeg dat Hull er direct weer uit zal vliegen? Waarschijnlijk niet. Misschien liggen er kansen om een hoger puntenaantal dan Wolves of Burnley aan te tikken, maar ik zie de Tigers niet snel 17e of hoger eindigen komend jaar. Als dit al gebeurt, zal het misschien door de volgende spelers komen. Let op: deze spelers zou ik hooguit als bench fodder monitoren bij veel speelminuten voor een lage prijs, niet als serieuze differentials om mee op groene pijlen te gaan jagen:
Oli McBurnie: De spits die over een kleine twee weken 30 wordt, kwam vorige zomer transfervrij over van Las Palmas en bleek van grote waarde voor Hull's promotiepush. Met 18 doelpunten werd hij tweede op de topscorersranglijst na Žan Vipotnik van Swansea City. De Schot werd niet geselecteerd voor de WK-selectie en zal dus uitgerust aan het seizoen kunnen beginnen, maar zoals de FPL-kenners onder ons weten: 6 goals in een seizoen voelt als het maximum (kijkend naar Sheffield United in 19-20 en 23-24).
Kyle Joseph: Nog een Schotse man voorin met rendement. Kwam in 44 competitiewedstrijden in actie en was hierin goed voor 8 goals en 5 assists. Dit zijn de namen om in de gaten te houden indien ze als 4,5m-aanvaller in FPL komen. Hetzelfde geldt voor Joe Gelhardt: net als Joseph 24 jaar oud en goed voor 5 assists, maar maakte ook 14 goals en had hier maar 39 wedstrijden voor nodig. De vraag blijft natuurlijk wel: gaat Hull -mede dankzij de Premier League-inkomsten- aanvallende versterkingen halen en zo ja, wie wordt het kind van de rekening? Joseph, Gelhardt of misschien zelfs toch McBurnie?
Ivor Pandur: Sommigen van jullie kennen hem misschien nog wel, de voormalige goalie van Fortuna Sittard. Keepte 45 van de 46 competitiewedstrijden en hield hierin elf keer de nul. Ik hoop stiekem dat dit de volgende spelende doelman van 4 miljoen wordt, maar ik vrees er wel voor dat de keepers van alle promovendi op 4,5 miljoen geprijsd gaan worden en dat we een uniek 'Dúbravka-scenario' nodig zullen hebben om deze positie zo goedkoop en nuttig mogelijk in te kunnen vullen.
Lewie Coyle: De aanvoerder die al zo'n vier jaar een onbetwiste basiskracht is bij de Tigers. Ik benoem hem vooral vanwege de speelminuten, want zijn aanvallende rendement als rechtsback is redelijk verwaarloosbaar (vier assists dit jaar was al een vrij unieke prestatie voor de 30-jarige). Ook Coyle valt in de categorie: prima bench fodder wanneer hij 4 miljoen kost, lekker verder kijken als hij 4,5 miljoen is.
