Afgelopen seizoen voelde FPL als een pure rollercoaster. Het ene moment lukt bijna niets en moet je het hebben van gelukjes. Het andere moment verandert elk idee in goud, om uiteindelijk weer terug te komen op een punt waarop weinig echt werkt.
Ondanks deze ups en downs heb ik wel mijn beste resultaat behaald sinds ik twee seizoenen geleden ben begonnen. Met een klassering in de top 325k van de wereld hoor je mij echt niet klagen.
Toch waren er momenten in het seizoen waarop mijn keuzes, op zijn zachtst gezegd, "ruk" waren. Niet goed over nagedacht en soms ook een te grote gok genomen. Maar daar zit ook de lol van het spelletje in. Als het goed uitpakt, loop ik naar buiten als een soort gladiator met de tekst "Are you not entertained?" op mijn rug. Maar als het andersom was geweest, dan was je mij buiten niet eens tegengekomen.
Wat ik hiermee wil zeggen, is dat de lol in dit spelletje het risico altijd waard moet zijn. En ik neem je mee in waarom dat volgend jaar opnieuw zo zal zijn, maar dan met iets meer overwegingen vooraf.
Begin van het seizoen
Na het maken van vele drafts en vooral veel overdenken, is het seizoen begonnen. En dat van mij kwam lastig uit de startblokken. In de eerste vier gameweeks kwam ik drie keer onder het gemiddelde uit. Zelfs met een Wildcard in gameweek 4 presteerde ik niet al te best.
De reden? Vooral veel template picks. Dit klinkt misschien vreemd, maar juist de overduidelijke puntenpakkers pakten geen punten. Ik was niet de enige die hier last van had, maar ik bleef te lang vasthouden aan bepaalde slecht presterende spelers. Zelfs met mijn Wildcard koos ik vaker voor spelers met goede fixtures dan voor spelers die daadwerkelijk in vorm waren. Ik hoopte daarmee spelers te selecteren die zouden gaan vlammen voordat dit door de rest van de managers werd opgemerkt.
Ondanks dat het vanaf gameweek 5 gemiddeld beter ging, was het verrassingseffect wel verdwenen. Managers kozen voor ongeveer dezelfde spelers en samen met hen verzamelde ik groene pijl na groene pijl.
Iets waar ik aankomend seizoen zeker op ga letten, is de vorm van spelers veel beter in de gaten houden, ondanks moeilijkere wedstrijden. Dit zijn momenten die je vaak meer helpen dan alleen kijken naar die groene fixtures. Dat betekent wel dat ik naar meer data moet kijken dan voorheen.
En ik zal eerlijk zijn: dat doe ik bewust niet. Naast mijn drukke werk en privéleven vind ik het lastig om nog meer tijd vrij te maken voor data-analyses. Op deze manier blijft FPL voor mij een hobby waar ik af en toe lekker mee kan puzzelen, in plaats van dat het voelt alsof ik echt mijn "huiswerk" moet doen. Daarom luister ik eerder naar Bart's data analyses om zo mijn keuzes te ondersteunen.
Misschien probeer ik volgend seizoen wel meer naar data te kijken. Maar dat ga ik zeker niet garanderen.
Chip gebruik
Het gebruik van de chips is achteraf gezien erg gehaast gedaan. Door mijn onvrede over mijn team ben ik, en ik denk velen met mij, in gameweek 4 voor de Wildcard gegaan. Een week later zette ik de Bench Boost in. Natuurlijk had ik dat zo gepland, maar daar zit ook meteen mijn fout in.
Voor volgend seizoen zal ik mijn Wildcard en Bench Boost niet meer zo snel inzetten. En wellicht ook niet de BB direct erna. Voor volgend seizoen wordt die Bench Boost juist mijn geheime wapen. Een chip die niet samen met de menigte wordt ingezet, maar die ik puur gebruik wanneer ik dat zelf wil.
Dit seizoen speelde ik op safe. Die les heb ik geleerd. Kijk eerst naar de stand van zaken in de Premier League en gebruik daarna je chips. Zelfs als iedereen bijvoorbeeld vroeg voor een bepaalde chip gaat, houd ik hem lekker nog op zak.
Natuurlijk moet ik het hebben over mijn zwaar gefaalde Triple Captain-inzet in de tweede seizoenshelft. Door Palmer te captainen tegen Burnley in plaats van te wachten op de Double Gameweeks maakte ik een grove en nutteloze fout.
Hierin liet ik mezelf meeslepen door het idee dat het met Palmer wel goed zou komen, terwijl het duidelijk was dat heel Chelsea niet draaide. Net als eerder in het seizoen met Watkins bleef ik hopen op een slecht presterende speler, alsof ik het wiel had uitgevonden. Alsof ik degene was die bleef geloven, terwijl de rest afhaakte, en daar uiteindelijk voordeel uit zou halen.
In werkelijkheid is het een grote illusie. Het is alsof je elke zondagavond bij Miljoenenjacht voor het raam gaat staan om Winston Gerschtanowitz naar jouw voordeur te zien lopen, terwijl hij in werkelijkheid in de vrieskou voor een dichte deur staat in een dorp waar niemand ooit van heeft gehoord, aan de andere kant van het land.
Het blijven hopen op bepaalde spelers kostte mij alleen maar meer en meer punten. Dat was ook een belangrijke reden waarom ik nooit echt kon aansluiten bij de top van onze mini-league. Ook dat gaat vanaf volgend seizoen veranderen. Niet meer hopen, maar meer logische en doordachte keuzes maken.
Natuurlijk wil ik een Triple Captain kiezen die afwijkt van de rest. Maar mijn les is nu een stuk duidelijker: zorg dan wel voor meer zekerheid en maak er geen pure gok van.
Toch nog tevreden terugkijken
Ondanks alle gekke keuzes die ik dit seizoen heb gemaakt, mag ik eigenlijk niet klagen. Ik geef mezelf dan ook een ruime voldoende voor hoe ik uiteindelijk ben geëindigd in de rankings. Mensen die meer tijd steken in hun FPL huiswerk staan terecht hoger dan ik, maar dankzij het maken van de podcast, de gesprekken met Tom, Bart en Kieran, en zeker ook dankzij onze luisteraars, heb ik enorm veel geleerd en ben ik, in mijn eigen perspectief, toch hoog geëindigd.
Volgend seizoen wil ik meer eindigen als een echte FPL contentcreator. Maar dan wel eentje die niet urenlang in de data duikt. Iemand die liever veel wedstrijden kijkt en onthoudt wat hem opvalt. Iemand die goed luistert naar de echte FPL-vakmensen. En iemand die, dankzij de degradatie van mijn clubje West Ham United, hopelijk ook wat minder bevooroordeeld zijn keuzes maakt. Wellicht is dat wel mijn grootste voordeel voor komend seizoen.
Zo, nu eerst even achteroverleunen, genieten van het zonnetje, uitkijken naar het WK en daarna ben ik er weer helemaal klaar voor.
Tot slot wil ik iedereen bedanken die naar onze podcast luistert en de vele leuke berichten stuurt. Het doet mij echt goed dat vier (jong)volwassen kerels tussen hun drukke schema's door een podcast kunnen maken waar mensen van kunnen genieten. Dat geeft ons enorm veel vertrouwen en motivatie om hiermee door te gaan.
Nogmaals bedankt, en hopelijk tot volgend seizoen!
