Vorig seizoen leek in FPL bijna alles goed te vallen. Dit jaar voelde het vaak precies andersom.
Na mijn beste FPL seizoen ooit begon ik dit jaar met veel vertrouwen en hoge verwachtingen. Misschien wel iets té veel. Waar vorig seizoen bijna alles leek te werken, voelde het dit jaar vaak alsof ik steeds net aan de verkeerde kant van de keuzes zat. Kies je voor veiligheid, dan scoort de differential. Ga je juist aanvallen, dan strafte de template picks je direct af.
Misschien is dat ook gewoon FPL. Net als bij Liverpool geldt ook hier dat resultaten uit het vorige seizoen geen garantie bieden voor het jaar erna.
Uiteindelijk eindigde ik op 2.261 punten en een overall rank van 383.541. Geen ramp, zeker niet. Maar met een top 100K als doel voelt dat voor toch wel als een teleurstelling. Zo’n seizoen waarin je elke keer nét de verkeerde keuzes lijkt te maken en nooit echt in een lekkere flow komt.
En juist daardoor heb ik misschien wel meer geleerd dan in mijn beste FPL seizoen ooit. Want als ik terugkijk op dit seizoen, zijn er toch een paar dingen die ik volgend jaar echt anders wil gaan doen.
who needs defcon?
Defcon. Wat is het precies? Hoeveel waarde gaat dat nou echt toevoegen? Zal allemaal wel meevallen toch?
Dat was ongeveer hoe ik aan het seizoen begon. FPL speel je met aanvallers, dacht ik. Met spelers die goals maken, assists geven en in Match of the Day voorbij komen met een mooi hoogtepunt. Een defensieve middenvelder die de hele wedstrijd ballen verovert? Leuk voor de trainer, minder leuk voor mijn FPL team. Dat was in ieder geval mijn gedachte bij de introductie van Defcon. Dus begon ik met maar één echte defcon speler. En dat was ook nog eens Murillo(we weten allemaal dat dat geen succes is geweest).
Achteraf is dat misschien wel mijn grootste onderschatting van het seizoen geweest. Kieran benoemde het ook al in zijn lessons learned en Jeffrey had het eerder in zijn artikel over de prinsen van defcon, maar ik heb gewoon te laat doorgehad hoe groot die impact was.
Want als je kijkt naar de spelers die weinig kosten en toch structureel punten pakten, dan kom je al snel uit bij centrale verdedigers en verdedigende middenvelders. Spelers als Anderson en Garner waren misschien niet sexy, maar wel enorm waardevol. Geen wekelijkse hattricks of spectaculaire hauls, maar wel een constante stroom aan punten. En in FPL is dat misschien nog wel belangrijker.
Zeker als je bedenkt dat sommige van deze goedkope defcon opties qua totaalpunten helemaal niet zo ver achter de grote namen eindigden. Haaland sloot het seizoen af met 239 punten, maar spelers uit een veel lagere prijsklasse kwamen dichterbij dan je vooraf had verwacht.
Waar je vroeger automatisch dacht aan wingbacks, aanvallende middenvelders en spitsen, ligt er nu ineens waarde in een heel ander deel van het spel. Centrale verdedigers die veel verdedigen. Middenvelders die duels winnen. Spelers die misschien niet elke week in de samenvatting zitten, maar wel structureel naar 4, 5 of 6 punten kruipen.
Mijn belangrijkste les richting volgend seizoen is daarom duidelijk. Ik wil starten met minimaal 3 defcon spelers. Niet als leuke extra, maar als serieus onderdeel van mijn teamstructuur.
Natuurlijk verwacht ik dat FPL hierop gaat reageren met prijsstijgingen. Spelers als Anderson, Garner, Tarkowski en Senesi zullen niet meer zo goedkoop zijn als dit jaar. Maar zelfs dan blijft het principe staan. Defcon is geen bijzaak meer. Het is een route naar punten.
Set & forget
Set and forget is misschien het saaiste wat er is in FPL. Je koopt een speler en laat hem vervolgens maanden staan. Geen spannende transfer op deadlineday. Geen “ik heb een gevoel bij deze speler”. Gewoon vertrouwen op kwaliteit, minuten en de lange termijn.
Ik kan mij nog herinneren dat ik zo’n gevoel had bij Frimpong. Dat pakte alleen niet geweldig uit met een wissel in de 59e minuut en uiteindelijk -2 punten door het incasseren van 2 goals.
En toch is set and forget vaak precies wat werkt.
Dit seizoen heb ik eigenlijk te weinig gedaan. De spelers die ik wel echt als set and forget heb gehad, waren vooral de grote namen. Haaland bleef lang staan na mijn wildcard in GW6. Bruno Fernandes werd in de tweede seizoenshelft steeds belangrijker en Gabriel was achterin zo’n speler waarvan je wist dat je goed zat. Bij mijn keepers ging het juist wel goed. Daar was ik eindelijk eens rustig in. Ik begon met Sanchez vanwege de goede fixtures. Na mijn wildcard in Gameweek 6 ging ik vrij vroeg naar Donnarumma en na mijn wildcard in Gameweek 24 maakte ik de switch naar Raya. Vanaf dat moment heb ik hem gewoon laten staan.
En eerlijk, dat gaf rust.
Geen gedoe met keepers rouleren of frustratie omdat je weer de verkeerde keeper opstelt. Gewoon één keuze maken en accepteren dat het soms goed valt en soms niet. Op de lange termijn werkt dat vaak beter dan elke paar weken weer proberen die ene clean sheet te voorspellen. Die les wil ik meenemen richting volgend seizoen. Niet alleen bij keepers, maar ook bij de rest van mijn team. Vooral de defcon jongens wil ik langer behouden zodat ik mijn transfers meer kan gebruiken voor aanvallende spelers. Minder jagen. Minder wisselen om te wisselen. Soms is de beste transfer gewoon geen transfer.
Fixtures vs form
In de bonusaflevering zei ik het volgens mij al. Fixture difficulty zegt niet alles. En misschien zegt het soms zelfs minder dan we denken.
Natuurlijk kijk je naar het schema. Dat doet iedereen. Groene fixtures voelen lekker en rode fixtures voelen gevaarlijk. Maar dit seizoen heeft weer laten zien dat goede spelers ook blijven leveren als het programma niet ideaal lijkt.
Bowen is daar een goed voorbeeld van. West Ham had op papier lang niet altijd het beste schema, maar hij eindigde gewoon weer met 9 goals en 13 assists. Meer dan 20 goal contributions dus. Ook Morgan Rogers was zo’n speler. Niet iemand die elke week gigantisch scoorde, maar wel iemand die uit het niets een wedstrijd kon openbreken.
Dat is precies de spanning tussen fixtures en form. Een goede fixture maakt een speler niet automatisch een goede pick en een lastige fixture maakt een goede speler niet ineens onbruikbaar.
Tegelijkertijd blijft dat natuurlijk altijd de puzzel van FPL. Soms komt vorm juist door goede fixtures en krijg je een speler precies op het juiste moment in een lekkere run van wedstrijden.
Volgend seizoen wil ik daarom minder blind zijn voor die groene en rode vakjes. Ze zijn nuttig, maar niet heilig. Vorm, rol en minuten moeten zwaarder wegen.
Europees voetbal als valkuil
Tom benoemde het ook al in zijn lessons learned, maar Europees voetbal wordt voor mij echt een belangrijk aandachtspunt.
We kijken vaak naar spelers alsof elke competitiewedstrijd op zichzelf staat, maar dat is natuurlijk niet zo. Een ploeg die doordeweeks naar Italië, Spanje of ergens diep in Oost Europa moet, komt anders een weekend in dan een ploeg die een volle week heeft kunnen trainen en herstellen.
Dat zag je dit seizoen best vaak terug. Clubs zonder Europees voetbal hadden soms gewoon meer ritme, meer voorbereidingstijd en waren veelal ook fitter. Daardoor werden spelers van dat soort teams interessanter dan je vooraf misschien had gedacht. Denk aan spelers als Igor Thiago, Harry Wilson en Dewsbury Hall. Geen grote Champions League namen, maar wel spelers die in FPL gewoon heel bruikbaar konden zijn en ook dit jaar hebben laten zien.
Voor volgend seizoen vind ik Chelsea daarom interessant. Als het onder Xabi goed gaat in de voorbereiding en ze krijgen een redelijk schema, dan wil ik die spelers serieus bekijken. Niet omdat Chelsea automatisch geweldig is, maar omdat die combinatie van kwaliteit, voorbereiding en minder Europese belasting zomaar veel waarde kan opleveren.
FPL gaat uiteindelijk niet alleen over de beste spelers. Het gaat ook over spelers die in de beste omstandigheden kunnen presteren.
Differentials vs logica
Ik ben altijd wel iemand geweest die graag 1 of 2 differentials in zijn team heeft. Dat pakte in de afgelopen seizoenen ook vaak goed uit. Ook dit jaar zaten er zeker goede picks tussen zoals Schade, Dewsbury Hall, Cash en natuurlijk Semenyo aan het begin van het seizoen.
Wat mij achteraf vooral opvalt, is dat het bijna allemaal aanvallende spelers waren en niet echt defcon jongens. Dat zegt misschien ook wel iets over hoe ik FPL speel. Ik zoek toch sneller naar spelers die een wedstrijd kunnen openbreken dan naar de veilige 4 of 5 punten.
Dat zag je misschien wel het beste terug in mijn Free Hit in GW33. Waar veel managers voor veiligere opties zoals Tavernier en DCL gingen, wilde ik toch net iets te veel differentials hebben met Hinshelwood en Evanilson. Soms heerlijk als het werkt, maar dit keer deed het vooral pijn omdat ik spelers als Van Hecke met 12 punten en Kadioglu met 16 punten gewoon op de bank had staan.
En dat is misschien ook wel een van mijn grootste lessen richting volgend seizoen. Differentials zijn leuk en kunnen je rank echt maken, maar er moet wel logica achter zitten. Niet differentials kiezen puur om anders te zijn.
Tegelijkertijd wil ik ook niet volledig template gaan spelen. Ook met mijn chips ben ik misschien niet altijd voor de perfecte strategie gegaan, maar wel voor de manier waarop ik FPL leuk vind om te spelen. Uiteindelijk wil ik volgend seizoen iets meer balans vinden tussen eigen gevoel en de logische keuzes.
Even klaar met FPL
En nu? Nu ben ik eerlijk gezegd blij dat het even klaar is.
FPL is geweldig, maar het vreet ook energie. Elke deadline. Elke persconferentie. Elke blessure update. Elke keer weer twijfelen tussen speler A en speler B, om vervolgens speler C de punten te zien pakken.
Dus ja, ik ga genieten van de pauze. Ik ga genieten van het WK. En nee, ik ga mij niet bezighouden met WK Fantasy. Al zeg ik dat nu natuurlijk nog heel stoer, stiekem is de app al gedownload.
Maar voordat we echt afsluiten wil ik vooral iedereen bedanken die ons dit seizoen is gaan volgen. Alle luisteraars, alle FPL managers die onze artikelen lezen, de podcast luisteren en hebben meegedaan in de competitie van De Groene Pijl. Dat waarderen we echt enorm.
Ook de kwaliteit van de managers loog er absoluut niet om. De support, reacties en het meespelen in de competitie hebben ons eerste jaar echt extra mooi gemaakt en geven ons alleen maar meer motivatie richting seizoen 2 van De Groene Pijl.
Volgend seizoen gaan we gewoon weer opnieuw beginnen. Met frisse moed, veel te veel drafts en weer het gevoel dat dit hét seizoen gaat worden.
En ondanks dit tegenvallende seizoen weet ik één ding zeker. Die top 100K blijft gewoon het doel.
